Delegowanie pracowników z Polski do Norwegii (utstasjonering) wiąże się z obowiązkami dotyczącymi zatrudnienia, wynagrodzeń, podatków, ubezpieczeń społecznych oraz dokumentacji pracowniczej. Polska firma realizująca zlecenie na terenie Norwegii musi również sprawdzić, czy powinna zarejestrować działalność i zgłosić pracowników do odpowiednich rejestrów. Część wymagań obowiązuje już od pierwszego dnia pracy, a pozostałe zależą między innymi od czasu pobytu, sytuacji podatkowej pracownika i charakteru współpracy z norweskim kontrahentem.

Rejestracja polskiej firmy w Norwegii

Polska firma, która faktycznie prowadzi działalność na terenie Norwegii, zazwyczaj musi zarejestrować się w Brønnøysundregistrene jako NUF i uzyskać norweski numer organizacyjny (organisasjonsnummer). Jest on potrzebny między innymi do zgłaszania pracowników, zamawiania kart HMS oraz załatwiania spraw związanych z kartami podatkowymi.

W 2026 roku opłaty za rejestrację wynoszą:

– Enhetsregisteret: 2181 NOK przy zgłoszeniu elektronicznym lub 2746 NOK w wersji papierowej.

– Enhetsregisteret i Foretaksregisteret: 3883 NOK przy zgłoszeniu elektronicznym lub 4398 NOK w wersji papierowej.

Firma prowadząca działalność gospodarczą ma obowiązek rejestracji w Foretaksregisteret. Pierwsza rejestracja NUF często odbywa się na papierze, ponieważ osoby uprawnione do podpisu nie mają norweskiego numeru identyfikacyjnego ani dostępu do Altinn.

Jeżeli obrót firmy przekroczy 50 000 NOK w ciągu 12 miesięcy, powstaje obowiązek rejestracji w norweskim rejestrze VAT (MVA-registeret). Polska firma nie musi ustanawiać norweskiego przedstawiciela VAT, ponieważ Polska znajduje się na liście państw EOG zwolnionych z tego wymogu.

Zgłoszenie kontraktu i pracowników w OAR

Kolejnym obowiązkiem jest zgłoszenie informacji o zleceniu i pracownikach do Oppdrags- og arbeidsforholdsregisteret (OAR). Zgłoszenia dokonuje się elektronicznie przez Altinn. Rejestr ten wcześniej funkcjonował pod nazwą RF-1199.

Norweski zleceniodawca zgłasza kontrakty o wartości co najmniej 20 000 NOK. Z kolei polska firma realizująca zlecenie ma obowiązek zgłosić wszystkich pracowników wykonujących pracę w Norwegii.

Standardowy termin zgłoszenia przypada na 5. dzień miesiąca następującego po rozpoczęciu pracy. Jeżeli prace zaczynają się po 20. dniu miesiąca, termin przesuwa się na 15. dzień kolejnego miesiąca.

W 2026 roku Altinn stopniowo odchodzi od dotychczasowych ról użytkowników. Do końca roku mają one zostać zastąpione odpowiednimi pakietami dostępu. Firma powinna sprawdzić, czy zarówno ona, jak i norweski kontrahent prawidłowo zgłosili wymagane informacje. Braki w OAR mogą zostać wykryte podczas kontroli.

Numer identyfikacyjny i karta podatkowa pracownika

Pracownik delegowany do Norwegii może potrzebować numeru D-nummer lub fødselsnummer oraz karty podatkowej (skattekort). Na podstawie informacji przekazanych do OAR, w tym formularza RF-1198, Skatteetaten może wydać numer identyfikacyjny i kartę podatkową. W niektórych przypadkach konieczne jest również potwierdzenie tożsamości.

Pracodawca może złożyć wniosek o kartę podatkową w imieniu pracownika. Warto jednak uwzględnić czas potrzebny na dopełnienie formalności, szczególnie przy dłuższych kontraktach lub pracy rotacyjnej. Brak numeru identyfikacyjnego albo karty podatkowej może utrudnić rozpoczęcie pracy i prawidłowe naliczanie wynagrodzenia.

W 2026 roku nieaktywne numery D-nummer nie powodują automatycznego wygenerowania nowej karty podatkowej. Niektórzy pracownicy muszą ponownie potwierdzić swoją tożsamość.

Karty HMS i obowiązki dotyczące bezpieczeństwa

W wybranych branżach pracownicy muszą posiadać kartę HMS. Obowiązek ten dotyczy również osób delegowanych z Polski i obowiązuje od pierwszego dnia pracy, niezależnie od długości pobytu w Norwegii.

Karty HMS są wymagane między innymi w budownictwie i branży sprzątającej. W przypadku transportu towarów na rzecz innych podmiotów obowiązek wprowadzono 1 stycznia 2026 roku. Do 30 czerwca 2026 roku obejmował on w praktyce niemal wszystkich delegowanych kierowców i pomocników. Od 1 lipca wyłączono pracowników wykonujących transport pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2500 kg. Aktualny wymóg dotyczy więc pojazdów o masie do 2500 kg. Firmy delegujące kierowców w pierwszej połowie 2026 roku powinny uwzględnić wcześniejszy, szerszy zakres obowiązku.

Aby zamówić kartę HMS, firma musi być wcześniej zarejestrowana w norweskim rejestrze pracodawców i pracowników. W branży sprzątającej wymagane jest dodatkowo zatwierdzenie przez Arbeidstilsynet oraz wpis do renholdsregisteret. Bez zatwierdzenia nie można zamówić kart dla pracowników. Karty wydają zatwierdzeni dostawcy działający w imieniu państwa, a ich ważność wynosi dwa lata.

Wynagrodzenia i minimalne stawki w Norwegii

Norwegia nie ma jednej ustawowej płacy minimalnej obowiązującej we wszystkich branżach. W wybranych sektorach stawki wynikające z układów zbiorowych zostały jednak uznane za powszechnie obowiązujące (allmenngjøring). Jeżeli praca jest wykonywana w branży objętej takimi przepisami, pracodawca musi zapewnić wymagane wynagrodzenie już od pierwszej przepracowanej godziny.

W budownictwie od 15 czerwca 2025 roku obowiązują następujące stawki minimalne:

– 264,32 NOK za godzinę dla wykwalifikowanego pracownika (fagarbeider).

– 249,00 NOK za godzinę dla pracownika niewykwalifikowanego z co najmniej rocznym doświadczeniem.

– 239,61 NOK za godzinę dla pracownika niewykwalifikowanego bez doświadczenia.

Przepisy o powszechnie obowiązujących stawkach dotyczą dziesięciu sektorów: budownictwa (bygg og anlegg), sprzątania (renhold), hoteli, restauracji i cateringu, przemysłu stoczniowego (skips- og verftsindustri), rolnictwa i ogrodnictwa, przetwórstwa rybnego, instalacji elektrycznych, transportu drogowego towarów, przewozu osób autobusami turystycznymi (turbil) oraz branży motoryzacyjnej (bilbransjen). W branży motoryzacyjnej obowiązek ten obowiązuje od 15 czerwca 2026 roku.

Aktualne stawki dla poszczególnych sektorów można sprawdzić na stronie arbeidstilsynet.no. Wynagrodzenie ustalone w Polsce nie zawsze spełnia norweskie wymagania. Jeżeli pracownik otrzymuje zbyt niską stawkę, firma może być zobowiązana do wyrównania należności, a także może ponieść konsekwencje związane z naruszeniem przepisów.

Podatek dochodowy i system PAYE

Podatek dochodowy należy rozpatrywać oddzielnie od składek na ubezpieczenia społeczne. Praca wykonywana w Norwegii co do zasady może podlegać opodatkowaniu w tym kraju. Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przewiduje jednak możliwość zwolnienia z norweskiego podatku przy krótkim pobycie, jeśli łącznie spełnione są określone warunki dotyczące liczby dni pobytu, pracodawcy, zakładu oraz braku wynajmu pracowników.

Norweską rezydencję podatkową można uzyskać po pobycie przekraczającym 183 dni w ciągu 12 miesięcy albo 270 dni w ciągu 36 miesięcy.

Przy krótszych pobytach może mieć zastosowanie system PAYE (kildeskatt på lønn). W 2026 roku stawka wynosi 25%, a dla pracowników zwolnionych ze składek na ubezpieczenia społeczne na podstawie A1 — 17,4%. Limit dochodu uprawniający do korzystania z systemu wynosi 725 050 NOK w 2026 roku. Pracownik rozliczany w PAYE nie składa rocznego zeznania podatkowego, ponieważ podatek jest pobierany bezpośrednio z wynagrodzenia.

Szczególne zasady dotyczą wynajmu pracowników (utleie av arbeidskraft). Jeżeli polska firma udostępnia personel norweskiemu przedsiębiorstwu, zamiast realizować własny kontrakt, obowiązek podatkowy w Norwegii może powstać niezależnie od liczby dni pobytu. W takim przypadku obowiązują bardziej rygorystyczne zasady podatkowe i sprawozdawcze niż przy klasycznym delegowaniu.

Ubezpieczenia społeczne i dokument A1

Co do zasady pracownik wykonujący pracę w Norwegii podlega norweskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych (folketrygd). Wiąże się to z obowiązkiem opłacania składki pracownika (trygdeavgift) oraz składki pracodawcy (arbeidsgiveravgift).

W określonych sytuacjach pracownik delegowany może jednak pozostać w polskim systemie ubezpieczeń społecznych. Potwierdzeniem jest ważny dokument A1 wydany przez ZUS. Na podstawie rozporządzenia 883/2004 dokument ten może zwalniać z obowiązku opłacania norweskich składek społecznych.

Standardowy okres delegowania potwierdzony dokumentem A1 wynosi maksymalnie 24 miesiące. Dłuższy okres wymaga indywidualnego porozumienia na podstawie art. 16 rozporządzenia. Jeżeli firma nie dysponuje ważnym A1, powinna zakładać, że składki na norweskie ubezpieczenia społeczne będą należne.

A1 dotyczy wyłącznie ubezpieczeń społecznych. Nie zwalnia z obowiązku rozliczenia podatku dochodowego w Norwegii.

Najczęstsze błędy przy delegowaniu pracowników

Problemy pojawiają się między innymi wtedy, gdy firma nie zgłasza kontraktu i pracowników do OAR, rozpoczyna pracę bez wymaganych kart HMS, traktuje dokument A1 jako zwolnienie z podatku dochodowego albo wypłaca wynagrodzenie poniżej stawek obowiązujących w danej branży.

Takie błędy mogą prowadzić do kar, konieczności wypłaty zaległych należności lub obu tych konsekwencji jednocześnie. Kontrole mogą przeprowadzać między innymi Arbeidstilsynet i Skatteetaten. Przygotowanie formalności przed rozpoczęciem prac pozwala ograniczyć ryzyko niepotrzebnych kosztów i problemów organizacyjnych.

Twoja firma planuje delegowanie pracowników do Norwegii i potrzebuje wsparcia księgowego? Zapraszamy do kontaktu. Chętnie omówimy obowiązki związane z zatrudnianiem pracowników, rozliczeniami oraz realizacją konkretnego kontraktu i przedstawimy możliwości współpracy z naszym biurem rachunkowym.

Twoje Autoryzowane Biuro Księgowe w Norwegii
+47 939 82 173