W Norwegii istnieją dwa główne modele zatrudniania pracowników, które różnią się wymaganiami prawnymi, społecznymi oraz administracyjnymi: 

Zatrudnienie bezpośrednie przez norweskiego pracodawcę

Oddelegowanie pracowników z innych krajów, w tym UE

Poznaj kluczowe różnice i zasady dla obu modeli:

1. Zatrudnienie bezpośrednie w Norwegii

– Pracownik podpisuje umowę bezpośrednio z norweskim pracodawcą.

– Osoby zatrudnione podlegają pełnym przepisom norweskiego prawa pracy, w tym w zakresie:

à Wynagrodzenia

àGodzin pracy

à Bezpieczeństwa i higieny pracy (BHP)

– Dla pracowników spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG):

à Wymagane pozwolenie na pobyt i pracę w Norwegii.

– Korzyści dla pracowników:

à Prawo do urlopu

à Świadczenia socjalne

à Inne przywileje wynikające z norweskiego prawa pracy.

2. Oddelegowanie pracowników z UE

– Pracownik pozostaje zatrudniony przez firmę z UE, np. z Polski, i jest tymczasowo wysyłany do pracy w Norwegii.

– Podlega przepisom kraju zatrudnienia, ale musi spełniać norweskie wymagania dotyczące pobytu i pracy.

Zasady oddelegowania:

– Krótkoterminowe (do 3 miesięcy):

Nie jest wymagane pozwolenie na pobyt, jeśli spełnione są określone warunki.

– Długoterminowe (powyżej 3 miesięcy):

Wymagana karta pobytu (oppholdskort), ważna przez rok.

Warunki dla firm delegujących:

– Muszą być zarejestrowane w Norwegii jako NUF (Norskregistrert Utenlandsk Foretak).

– Zgłoszenie oddelegowania do norweskich organów jest obowiązkowe.

Korzyści oddelegowania z krajów spoza EOG:

– Elastyczność w zatrudnieniu pracowników na krótkoterminowe projekty.

– Oszczędność w kosztach administracyjnych przy braku konieczności stałej obecności na rynku norweskim.

Podsumowanie

– Zatrudnienie na miejscu zapewnia pełne prawa i obowiązki wynikające z norweskiego prawa pracy.

– Oddelegowanie umożliwia tymczasowe wykonywanie pracy w Norwegii, z zachowaniem wymogów formalnych i odpowiedniej rejestracji.

Masz pytania? Skontaktuj się z nami:

Twoje Autoryzowane Biuro Księgowe
+47 939 82 173