Norweski rynek budowlany korzysta z materiałów sprowadzanych z Polski, między innymi ze względu na ich korzystny stosunek jakości do ceny. Import może dotyczyć zarówno pojedynczych produktów, jak i większych dostaw przeznaczonych na potrzeby inwestycji budowlanych. Z Polski do Norwegii trafiają między innymi okna i drzwi z PCV, aluminium oraz drewna, styropian EPS i XPS, mineralne materiały izolacyjne, cegły ceramiczne, bloki betonowe, płytki ceramiczne i gresowe, posadzki, parkiety, prefabrykaty betonowe, stolarka wewnętrzna oraz schody.

Przy takim imporcie sam transport nie jest jedynym elementem, o który należy zadbać. Znaczenie ma prawidłowe przygotowanie dokumentów, odpowiednia klasyfikacja towaru oraz sprawdzenie wymagań związanych z konkretnym materiałem. Wszystkie te kwestie mają wpływ na prawidłowe przygotowanie zgłoszenia celnego.

Import materiałów budowlanych – od czego zacząć?

Przy planowaniu dostawy z Polski do Norwegii warto rozpocząć od ustalenia, jaki dokładnie produkt będzie przedmiotem importu i jakie dokumenty są z nim związane. Materiały budowlane należą do różnych grup towarowych, dlatego ich klasyfikacja taryfowa może się różnić.

Istotne jest również pochodzenie towaru. Jeżeli importer posiada potwierdzenie polskiego lub unijnego pochodzenia materiałów, stawka celna wynosi 0%. W przypadku braku dokumentu potwierdzającego pochodzenie może zostać zastosowana stawka MFN. Dla materiałów budowlanych wynosi ona zazwyczaj od 0 do 5%.

Dobrym przykładem znaczenia klasyfikacji jest dostawa 450 okien PCV z Polski dla norweskiego dewelopera. Wartość zamówienia wynosiła 1 100 000 PLN, a zastosowana klasyfikacja towaru to HS 3925.20.

Dokumentacja i wymagania dotyczące materiałów

W przypadku produktów wykorzystywanych w budownictwie kwestie celne łączą się również z wymaganiami dotyczącymi samego materiału. Przed wysyłką warto więc sprawdzić dokumentację oraz właściwości produktu, ponieważ w zależności od jego rodzaju mogą być wymagane określone oznakowania, deklaracje lub dodatkowe dokumenty.

W Norwegii znaczenie w tym zakresie ma między innymi Direktoratet for byggkvalitet (DiBK). W zależności od rodzaju produktu materiały budowlane muszą posiadać oznakowanie CE lub norweską aprobatę techniczną (NorgesInfo). Mogą również obowiązywać dodatkowe wymagania odnoszące się do konkretnej grupy produktów.

Szczególnej uwagi wymagają między innymi materiały izolacyjne. Styropian stosowany w budownictwie w Norwegii powinien posiadać oznakowanie CE, spełniać norweskie wymagania dotyczące ognioodporności oraz posiadać deklarację właściwości użytkowych (DoP).

Jeżeli dany produkt nie posiada oznakowania CE, może być konieczne uzyskanie norweskiej aprobaty ETA lub przeprowadzenie oceny przez jednostkę notyfikowaną. Z tego względu sprawdzenie dokumentacji przed rozpoczęciem transportu może mieć znaczenie dla całego procesu importowego.

Cztery kwestie, które mają znaczenie przy imporcie

Przy sprowadzaniu materiałów budowlanych do Norwegii można wyróżnić kilka podstawowych obszarów, które wymagają uwagi.

1. Klasyfikacja towaru

Każdy materiał powinien zostać odpowiednio sklasyfikowany. Właściwy kod ma znaczenie przy przygotowaniu zgłoszenia celnego oraz ustaleniu warunków importu.

2. Pochodzenie materiałów

Dokument potwierdzający polskie lub unijne pochodzenie może mieć znaczenie dla zastosowania stawki celnej 0%. Bez takiego dokumentu może zostać zastosowana stawka MFN, która dla materiałów budowlanych wynosi zazwyczaj 0–5%.

3. Dokumentacja produktu

W zależności od rodzaju materiału znaczenie mogą mieć między innymi oznakowanie CE, deklaracja właściwości użytkowych (DoP), norweska aprobata techniczna lub dokumentacja związana z certyfikacją.

4. Rozliczenie importu

Przy sprowadzaniu materiałów budowlanych należy uwzględnić również MVA. Podatek wynosi 25% i jest naliczany od wartości celnej CIF. Firmy budowlane zarejestrowane jako płatnicy MVA w Norwegii mogą odliczyć zapłacony podatek.

Przykład dostawy okien do Oslo

W przypadku wspomnianego importu 450 okien PCV dla norweskiego dewelopera przed odprawą zweryfikowano klasyfikację towaru, oznakowanie CE oraz deklaracje właściwości użytkowych. Następnie przeprowadzono odprawę celną z zerową stawką cła.

Transport został zorganizowany w taki sposób, aby okna dotarły na budowę w Oslo w ciągu 5 dni od załadunku w Polsce. Przykład ten pokazuje, że przygotowanie dokumentacji jeszcze przed rozpoczęciem odprawy ma znaczenie dla sprawnego przebiegu całego procesu.

Duże dostawy i transport kontenerowy

Import materiałów budowlanych nie musi ograniczać się do pojedynczych przesyłek. Przy większych zamówieniach możliwe jest wykorzystanie transportu LCL, a także pełnych kontenerów 20′ i 40′.

Przy regularnych dostawach znaczenie ma odpowiednie dopasowanie formalności do rodzaju i skali importu. Dokumentacja powinna być przygotowana zarówno w przypadku pojedynczej dostawy, jak i większych, powtarzających się transportów.

Jeżeli pojawiają się wątpliwości dotyczące dokumentów, klasyfikacji lub wymagań dla konkretnego produktu, importer może skorzystać ze wsparcia agencji celnej. Pomoc może obejmować również kontakt z odpowiednimi jednostkami certyfikacyjnymi.

Cło i MVA przy imporcie materiałów budowlanych

W przypadku materiałów budowlanych pochodzących z Polski lub Unii Europejskiej, przy odpowiednim potwierdzeniu pochodzenia, stawka celna wynosi 0%. Jeżeli importer nie posiada dokumentu potwierdzającego pochodzenie, może zostać zastosowana stawka MFN, która dla tej grupy produktów wynosi zazwyczaj 0–5%.

Drugim elementem rozliczenia jest MVA. Podatek wynosi 25% i naliczany jest od wartości celnej CIF. Firmy budowlane zarejestrowane jako płatnicy MVA w Norwegii mogą odliczyć zapłacony podatek.

Dlatego przygotowanie importu obejmuje nie tylko samą odprawę celną. Równie istotne pozostają dokumenty dotyczące pochodzenia, klasyfikacja produktu oraz prawidłowe rozliczenie podatku.

Materiały budowlane z Polski – co może znaleźć się w dostawie?

Zakres importowanych produktów jest bardzo szeroki. Norwescy odbiorcy sprowadzają z Polski między innymi stolarkę okienną i drzwiową, materiały izolacyjne, cegły, bloki betonowe, płytki, posadzki oraz parkiety. W dostawach mogą znajdować się również prefabrykaty betonowe, stolarka wewnętrzna i schodowa.

Różnice pomiędzy poszczególnymi produktami oznaczają, że nie każdą dostawę można przygotować według dokładnie tego samego schematu. Rodzaj materiału wpływa na klasyfikację, dokumentację oraz ewentualne wymagania dotyczące produktu.

Odprawa materiałów budowlanych – przygotowanie przed wysyłką

Przed rozpoczęciem transportu materiałów z Polski do Norwegii dobrze jest wcześniej ustalić ich klasyfikację, pochodzenie oraz wymagania dotyczące dokumentacji. W przypadku niektórych produktów konieczne może być również sprawdzenie oznakowania CE, deklaracji właściwości użytkowych, aprobaty ETA lub oceny jednostki notyfikowanej.

Odpowiednie przygotowanie tych elementów pozwala przygotować dokumentację importową przed wysyłką i właściwie przeprowadzić zgłoszenie celne. Przy większych dostawach dochodzi również kwestia organizacji transportu, niezależnie od tego, czy materiały są przewożone jako LCL, czy w pełnym kontenerze.

W przypadku styropianu szczególne znaczenie mają oznakowanie CE, norweskie wymagania dotyczące ognioodporności oraz deklaracja właściwości użytkowych (DoP). Jeżeli produkt nie posiada oznakowania CE, może być konieczne uzyskanie norweskiej aprobaty ETA lub przeprowadzenie oceny przez jednostkę notyfikowaną.

Polskie autoryzowane biuro księgowe w Norwegii

+47 939 82 173